بالاخاره بعداز یه مدتی که از وبلاگ نویسیم میگذره تصمیم گرفتم کمی با هاتون درد دل کنم .الان که دارم مینویسم خودمو بیشتر ازهمیشه به مرگ نزدیک می بینم.

ماجرا از جایی شروع شد که تقریباً یه هفته پیش فهمیدم که یکی از همکلاسی های دورۀ راهنماییم تو یه حادثۀ رانندگی وقتی برای ثبت نام ترم دانشگاه می رفته مثل یه گل پرپر شده.

راستش اصلا باورم نشد.همین پارسال بود که اسمشو جزو قبول شدگان داروسازی دیدم. این حادثۀ تلخ باعث شده بیشتر به مرگ فکر کنم .شاید یکی از دلایلش اینه که همسن بودیم وخاطرات زیادی از اون موقع یادم مونده. وقتی که هاله هایی از اون زمانی که همکلاس بودیم تو ذهنم بالاپایین میشن تلخیشو بیشتر احساس می کنم اون وقته که میگم ممکنه الان تو جای اون بودی اون وقت چی میشدو به گذشتم بیشتر فکر میکنم.

هر چند که خیلی ناراحت میشم ولی از خدا می خوام این حادثه هیچ وقت ازیادم نره .از یادم نره که الان میتونستش که من به جای اون باشم.روحش شاد.

به امید این که آسمون دلتون هیچ وقت ابری نباشه واگرم بود ابراش ببارنو دلاتونو ...