کوله پشتی اش را برداشت و راه افتاد

رفت که دنبال خدا بگردد وگفت:تا کوله ام از خدا پر نشود برنخواهم گشت.

نهالی رنجور وکوچک کنار راه ایستاده بود.

ماند. با خنده ای رو به درخت می گفت:

چه تلخ است کنار جاده بودن و نرفتن

 ودرخت زیرلب گفت:

ولی تلخ تر آن است که بروی وبی رها برگردی.

کاش می دانستی آنچه در جستجوی آنی همین جاست.

مسافر رفت وگفت:

یک درخت از راه چه می فهمد و چه می داند؟پاهایش در گل است. او هیچ گاه لذت

جستجورا نخواهد یافت. ونشنید که درخت گفت:

اما من جستجو را از خودم آغاز کرده ام وسفرم را کسی نخواهد دید جز آن که باید.

مسافر رفت وکوله اش سنگین بود

هزار سال گذشت.هزار سال پراز خم وپیچ،هزار سال بالا وپست.مسافر بازگشت.رنجور و نا امید.

خدا را نیافته بود.اما غرورش راگم کرده بود وبه ابتدای جاده رسیده بود

جاده ای که روزی از آن آغاز کرده بود.درختی هزار ساله،بالابلندوسبز کنار جاده بود .زیر سایه اش

نشست تا کمی بیاساید.مسافر درخت را به یاد نیاورد.اما درخت او را می شناخت.

درخت گفت:سلام مسافر.در کوله ات چه داری؟مراهم مهمان کن.

مسافرگفت:بالابلند تنومندم شرمنده ام .کوله ام خالی است وهیچ چیز ندارم.

درخت گفت:چه خوب وقتی هیچ چیز نداری همه چیز داری.

اما آن روز که می رفتی در کوله ات همه چیز داشتی.غرور کمتـــــــــــــرینش بود.

جاده آن را از تو گرفت .حالا در کوله ات جا برای خدا هست.

وقدری از حقیقت را در کوله مسافر ریخت و دست های مسافر از اشراق پر شدو

چشم هایش از حیرت درخشید

 وگفت:

هزار سال می رفتم پیدا نکردم وتو نرفته این همه یافتی !

درخت گفت:

زیرا تو در جاده رفتی و من در خودم

و نوردیدن خود دشوارتر از نوردیدن جاده هاست