اولی گفت : من" صلح" هستم ، کسی نمی تواند مرا برای همیشه

روشن نگاه دارد من مطمئنم که خاموش می شوم . لحظه ای نگذشت که شعله اش

 کاهش یافت و خاموش گشت.

دومی گفت: من" ایمان" هستم وجود من ضروری نیست ، پس چندان مهم نیست که من

روشن باقی بمانم ،سخنش به پایان رسید . نسیم ملایمی وزید و آن را خاموش کرد .

شمع سوم با ناراحتی گفت: من "عشق" هستم من توان روشن ماندن را ندارم ،

مردم مرا به کناری نهاده اند و از اهمیت آن بی خبرند ، آ نها حتی فراموش می کنند که

به کسی که به ایشان از همه نزدیک تر است عشق بورزند .

زمانی طول نکشید که او نیز خاموش شد .

ناگهان کودکی وارد شد و با دیدن سه شمع خاموش گفت : چرا شما خاموش هستید ؟

شما باید همه روشن باشید و سپس به آرامی شروع به گریستن کرد .

در این لحظه شمع چهارم گفت :نترس تا زمانی که من هنوز می درخشم میتوانیم شمع های

دیگر را بیفروزیم . من" امید" هستم . بدین ترتیب همه ما دوباره می توانیم روشن باقی بمانیم .

 امید، ایمان، صلح، عشق

کودک با چشم های درخشان شمع امید را برداشت و با آن شمع های دیگر را روشن کرد.

نور امید نباید هیچ گاه از زندگیتان بیرون رود