کودکی خندانم           

              سر به سر احساسم             خشمگین چون طوفان          

ساکتم چون ساحل                                       در پی شاپرکان می پرم چون اموج

چون پر قاصدکان         وزش تند باد    می نوازد سیلی            بر تن نازک من

               رفت ده سال کنون                         دیگر آن کودک مرد

شاید هم جای خفت                    من به مکتب رفتم

              فکر جای احساس                                      مشق جای بازی

                                         کنجکاوی تعطیل

                             دل واحساس به قنداق معلم محبوس

 زندگی دوزخ شد                                               مدرسه ، درس و حساب                                                                    جای موسیقی آب  

           جیرجیرک می خواند

                                                                      قاصدک پر می زد 

پشت یک ابر سیاه   /  ماه پنهان می گشت      

                                          باد گویی وردی / زیر لب می خواند بامدادان از بر

بهرام می کشید از انسان / هر سحر نقشی خوش

                                      وچه خوش می زد  / زهره تنبور هر شب

چه خیالی چه خیالی       همچون دل شب                       دل من تاریک است

          چون که من تبعیدم                                      به بیابان بلوغ          

                                         به سراب مردی

           بعد صدماه کنون                شاپرک ها مردند                 چون تعهد آمد

  دل و حسم باهم                                   در فضا پرپر شد

         رویش سیمانی                 جای حس بشری                       توتم آدم شد

                     بحث آینده نه حال 

                                                            فکر هر انسان شد

من کنون ماشینم 

                           جسم من فربه و چاق                      روح من سرد وکرخ

کودک احساسم                               از درون تهی ام

می زند این فریاد:              کودک تنهایم

                                           حبس در زندانم

                                 می زنم من فریاد                    که کنندم آزاد