بهار عاشق بود و زمين معشوق ، عشق بي تابي مي آورد و بهار بي تاب بود . زمين اما آرام

 و سنگين و صبور. زمين هر روز رازي از عشق به بهار مي گفت : 

ــ  اين راز را با هيچ کس در ميان نگذار . نه با نسيم نه با پرنده نه با درخت . راز ها را

که بر ملا کني بر باد مي رود و راز بر باد رفته ، رسوايي است.

هر دانه رازي بود و هر جوانه رازي . هر قطره باران و هر دانه برف رازي.

 و راز ها بي قرار بر ملا شدن بودند و بهار بي قرار بر ملا کردن. زمين اما مي گفت:

ــ هيچ مگو ، که خموشي رمز عاشقي است و عاشقي سينه اي فراخ مي خواهد . به فراخي عشق.

زمين مي گفت : دم بر نياور آن قدر تا اين سنگ سياه الماس شود و اين خاک تلخ شکوفه کند.

زمين مي گفت: ... 

زمستان سرد ، زمستان سوز ، زمستان سنگين و سالخورده و سخت . و بهار در همه ي زمستان

صبوري آموخت و صبر و سکوت. و چه روز ها گذشت و چه هفته ها و چه ماه ها . چه ثانيه ها ،

 سرد و چه ساعت ها ، سخت . بي آنکه کسي از بهار بگويد و بيآنکه کسي از بهار بداند. راز ها

در دل بهار باليدند و بار ور شدند و بالا آمدند ، و بهار چنان پر شد و چنان لبريز که پوستش ترک

بر داشت و قلبش هزار پاره شد .     

زمين مي گفت:

ــ عاشقي اين است که از شدت سرشاري سر ريز شوي و از شدت شوق هزار پاره .

عشق آتش است و دل آتشگاه . اما عاشقي آن وقتي است که دل آتشفشان شود.

زمين مي گفت: راز هاي کوچک و عاشقي هاي نا چيز را ارزش آن نيست که افشا شود.

راز بايد عظيم باشد و عاشقي مهيب . و پرده از عاشقي آن زمان بايد برداشت که جهان

 حيرت کند .

و بهار پرده ازعشق برداشت . آن هنگام که ارزش عظيم گشت و عشقش مهيب و جهان حيرت کرد.