زندگی گرمی دل های به هم پیوسته است                    تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

                               در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز,

  عطر جان پرور عشق                                        گر به صحراي نهادت نوزيده ست هنوز؟؟

  دانه ها را بايد از نو کاشت           آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان        

                     خرج مي بايد کرد                   رنج مي بايد برد

                                       دوست مي بايد داشت

با نگاهي که در آن شوق بر آرد فريا د                با سلامي که در آن نور ببارد لبخند

                              دست يکديگر را

                                                              بفشاريم به مهر

جام دلها مان را, ما لا مال از ياري, غمخواري,                                            بسپاريم به هم

                                                                بسراييم به آواز بلند

شا دي روي تو! اي ديده به ديد ار تو شا د  !!

                                                               باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

                         تازه , عطر افشان , گلبا را ن با د!

 \                                                                                                  فريدون مشيري/