روز نخست عاشقی              . . .  

يکم بار که عاشق شد، قلبش کبوتر بود و تن اش از گل سرخ. اما عشق، آن صياد است که کبوتران را

پر مي دهد. و آن باغبان است که گل هاي سرخ را پرپر مي کند. پس کبوترش را پراند و گل سرخ اش

 را پرپر کرد.

دوم بار که عاشق شد، قلبش آهو بود و تن اش از ترمه و ترنم. اما عشق، آن پلنگ است که ناز آهوان

 و مشک آهوان نرمش نمي کند، پس آهويش را دريد و تن اش را به توفان خود تکه تکه کرد؛

که عشق توفان است و نه ترمه مي ماند و نه ترنم.

سوم بار که عاشق شد، قلبش عقاب بود و تن اش از تنه سرو. اما عشق، آن آسمان است که عقابان

 را مي بلعد و آن مرگ است که تن هر سروي را تابوت مي کند.

پس عقابش در آسمان گم شد و تن اش تابوتي روان بر رود عشق.

و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزار بار.

هزار و يکم بار که عاشق شد، قلبش اسبي بود از پولاد و آتش و خون و تن اش از سنگ و غيرت و استخوان.

و عشق آمد در هيئت سواري با سپري و سلاحي بر قلبش نشست و عنانش را کشيد، آنچنانکه

 قلبش از جا کنده شد.

سوار گفت: از اين پس زندگي، ميدان است و حريف، خداوند.