بارش زيادي سنگين بود و سربالايي زيادي سخت.دانه ي گندم روي شانه هاي نازكش سنگيني                                   مي كرد .نفس نفس مي زد .اما كسي صداي نفس هايش را نمي شنيد ، كسي او را نمي ديد.

دانه از روي شانه هاي كوچكش سر خورد و افتاد .

خدا دانه ي گندم را فوت كرد . مورچه مي دانست كه كه نسيم ، نفس خداست.

مورچه دانه را دوباره بر تنش گذاشت و به خدا گفت : " گاهي يادم مي رود كه هستي ،

 كاشكي بيشتر مي وزيدي ."

خدا گفت : " هميشه مي وزم . نكند ديگر گمم كرده اي ! "

مورچه گفت : " اين منم كه گم مي شوم بس كه كوچكم . بس كه ناچيز . بس كه خرد .

نقطه اي كه بود و نبودش را كسي نمي فهمد. "

خدا گفت : " اما نقطه سر آغاز هر خطي است. "

مورچه زير دانه ي گندمش گم شد و گفت : " من اما سرآغاز هيچم و ريزم و نديدني .

 من به هيچ چشمي نخواهم آمد. "

خدا گفت : " چشمي كه سزاوار ديدن است مي بيند . چشم هاي من هميشه بيناست."

مورچه اين را مي دانست.اما شوق گفت و گو داشت.

پس دوباره گقت : " زمينت بزرگ است و من ناچيزترينم . نبودم را غمي نيست. "

خدا گفت : " اما اگر تو نباشي ، پس چه كسي دانه ي كوچك گندم را بر دوشش بكشد و راه رقصيدن نسيم را در سينه ي خاك باز كند ؟ تو هستي و سهمي از بودن براي توست ، در نبودنت كار اين كارخانه ناتمام است. "

مورچه خنديد و دانه ي گندم از دوشش دوباره افتاد .خدا دانه را به سمتش هل داد.

هيچ كس اما نمي دانست كه در گوشه اي از خاك ، مورچه اي با خدا گرم گفت و گوست.

--- >عـــرفان نظــــرآهـاري--- >