آبي آسمان تويي . . .

آيا سخن مرا مي شنوي؟

هرجا هستي لحظه اي را براي سخنان من به گوشه اي ساكت پناه ببر و به من گوش ده.

آيا در آن لحظاتي كه همه جا در سكوت آرام گرفته است و همه چيز خاموش شده است

صداي مرا نشنيدي كه با تو سخن مي گويم.

من همواره در خلوت غمگينم.با تو گفتگو دارم.تو در تنهايي من هميشه هستي.هرگاه به

انزواي خاموش سرمي كشم تو حاضري و با چهره ي مهربان و لبخند نوازش گر و نگاه هاي

تسليت بخش خويش پيشم مي خواني.گرد ناگواري هاي زندگي را از رخسار خسته ام

مي زدايي،لبخند اميد به لبان تلخم مي نشاني،تسكينم مي دهي، آرامم مي دهي، توانم

مي بخشي، جانم مي دهي، اميدوارم مي كني، مرا به يادم مي آوري،سير مي كني،

سيرابم مي كني، مغرورم مي كني، خودخواهم مي كني، تلخي ها را از جانم مي شويي،

جراحت ها را در قلبم مرحم مي نهي، دردها را در روحم التيام مي دهي، رنج ها را در جانم

محو مي كني،خوبم مي كني،‌تندرستم مي كنم، راضي ام مي كني.

تو اكسير مني، تو معناي زندگي مني، تو سر منزل هر سفر مني، تو سرچشمه ي هر

عطش مني، تو خوب ترين خوب هاي مني، تو روح كالبد مني، تو تپش دل مني.

 زيباي هر لبخند تويي، شهد هر بوسه تويي، شكر هر شربت تويي، تشنه ي هر شراب

 تويي،گرمي هر اميدتويي، نازكي هر خيال تويي، جاذبه ي زمين از توست،

 خرمي بهار از توست، سبزي سبزها تويي،آبي آسمان تويي.

                                                                                                      "دکتر شریعتی"