ما همه آفتابگردانيم                

گل آفتابگردان رو به نور مي چرخد و آدمي رو به خدا.ما همه آفتابگردانيم.اگر آفتابگردان به خاك

خيره شود و به تيرگي، ديگر آفتابگردان نيست. آفتابگردان كاشف معدن صبح است. و با سياهي

 نسبت ندارداين ها را گل آفتابگردان به من گفت و من تماشايش مي كردم كه خورسيد كوچكي

بود در زمين و هر گلبرگش شعله اي بود و دايره اي داغ در دلش مي سوخت.

آفتابگردان به من گفت: «وقتي دهقان بذر آفتابگردان را مي كارد مطمئن است كه او خورشيد را

پيدا خواهد كرد. آفتابگردان هيچ وقت چيزي را با خورشيد اشتباه نمي گيرد؛ اما انسان همه چيز

را با خدا اشتباه مي گيرد.

آفتابگردان راهش را بلد است و كارش را مي داند.او جز دوست داشتن آفتاب و فهميدن خورشيد

كاري ندارد. او همه ي زندگي اش را وقف نور مي كند، در نور به دنيا مي آيد و در نور مي ميرد.

نور مي خورد و نور مي زايد.

دلخوشي آفتابگردان تنها آفتاب است. آفتابگردان تنها با آفتاب آميخته است و انسان با خدا.بدون

 آفتاب، آفتابگردان مي ميرد؛ بدون خدا، انسان.»

آفتابگردان گفت: «روزي كه آفتابگردان به آفتاب بپيوندد، ديگر آفتابگرداني نخواهد ماند و روزي كه

تو به خدا برسي، ديگر «توي» نمي ماند. وگفت من فاصله هايم را با نور پر مي كنم، تو فاصله ها

را چگونه پُر مي كني؟»

آفتابگردان اين را گفت و خاموش شد. گفت و گوي من و آفتابگردان نا تمام ماند. زيرا كه او در آفتاب

 غرق شده بود.

جلو رفتم بوييدمش، بوي خورشيد مي داد. تب داشت و عاشق بود.خداحافظي كردم، داشتم

 مي رفتم كه نسيمي رد شد و گفت: «نام آفتابگردان همه را به ياد آفتاب مي اندازد، نام انسان

 آيا كسي را به ياد خدا خواهد انداخت؟»

آن وقت بود كه شرمنده از خدا رو به آفتاب گريستم...

                                                                                     -< عرفان نظرآهاري->