عكس خدا در اشك عاشق است

قطره، دلش دريا مي خواست. خيلي وقت بود كه به خدا گفته بود.

هر بار خدا مي گفت: «از قطره تا دريا راهي است طولاني. راهي از رنج و عشق و صبوري.هر

قطره را لياقت دريا نيست.»

قطره عبور كرد و گذشت. قطره پشت سر گذاشت. قطره ايستاد و منجمد شد. قطره روان شد

وراه افتاد.قطره از دست داد و به آسمان رفت. و هر بار چيزي از رنج و عشق و صبوري آموخت.

تا روزي كه خدا گفت:‌«امروز روز توست. روز دريا شدن.» خدا قطره را به دريا رساند. قطره طعم

دريا را چشيد.طعم دريا شدن را. اما...

روزي قطره به خدا گفت: «از دريا بزرگ تر، آري از دريا بزرگ تر هم هست؟»

خدا گفت: «هست.»

قطره گفت: «پس من آن را مي خواهم. بزرگ ترين را. بي نهايت را.»

خدا قطره را برداشت و در دل آدم گذاشت و گفت: «اين جا بي نهايت است.»

آدم عاشق بود. دنبال كلمه اي مي گشت تا عشق را در آن بريزد.

اما هيچ كلمه اي توان سنگيني عشق را نداشت. آدم همه ي عشقش را توي يك قطره ريخت.

 قطره از قلب عاشق عبور كرد. و وقتي كه قطره از چشم عاشق چكيد، خدا گفت: «حالا تو بي نهايتي، زيرا كه عكس من در اشك عاشق است.»

                                                                                       < عرفان نظرآهاري>