يك مشت دانه ي گندم، توي پارچه اي نمناك خيس خوردند؛ جوانه زدند و سبز شدند.

كمي كه بالا آمدند، دورشان را روباني قرمز گرفت و همسايه ي سكه و سيب شدند.

بشقاب سبزه آبروي سفره ي هفت سين بود.

دانه هاي گندم خوشحال بودند و خيالشان پر بود از رقص گندم زار هاي طلايي. آن ها به پايان قصه فكر مي كردند؛

به قرص ناني در سفره و اشتياق دستي كه آن را مي چيند. نان شدن بزرگ ترين آرزوي هر دانه ي گندم است.

اما برگ هاي تقويم تند ورق خورد و سيزدهمين برگ، پايان دانه هاي گندم بود، روبان قرمز پاره شد و دستي دانه

هاي گندم را از مزرعه هاي كوچكشان جدا كرد. روياي نان و گندم تكه تكه شد و اين آخر قصه بود.

دانه ها دلخور بودند، از قصه اي كه خدا برايشان نوشته بود.

سپس به خدا گفتند:" اين قصه اي نبود كه دوستش داشتيم، اين قصه ناتمام است و نان ندارد."

خدا گفت:" قصه ي شما كوتاه بود، اما ناتمام نبود. قصه ي شما، زندگي بود و كوتاهي اش، رسالتتان گفتن همين

 بود."

خدا گفت:" قصه ي شما اگر چه نان نداشت، اما زيبا بود، به زيبايي نان."

                                                                                                                                                                            " عرفان نظر آهاري"

پ ن: گندما تازه جوونه زدن و من مثل هرسال قد كشيدنشونو زير نظر دارم با اين تفاوت كه امسال واسه من زيبا تر از هميشه ان...