آبی ترین آسمان

abitarinaseman — Mon, 07 Dec 2009 12:46:44 GMT

آرزوهایی که حرام شدند

جادو گري كه روي درخت انجير زندگي مي كند به لستر گفت: يه آرزو كن تا برآورده كنم

لستر هم با زرنگی آرزو کرد دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد بعد ا هر کدام از این سه آرزو

سه آرزوی دیگر آرزو کرد آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی بعد با هر کدام از این دوازده

آرزوسه آرزوی دیگر خواست که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا...به هر حال از هر آرزویش

استفاده کرد برای خواستن یه آرزوی دیگر تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به 5 میلیارد و

هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کردبه کف زدن

و رقصیدن جست و خیز کردن و آواز خواندن و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر، بیشتر و

بیشتر در حالی که دیگران میخندیدند و گریه میکردند عشق می ورزیدند و محبت میکردند

لستر وسط آرزوهایش نشست آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا و نشست به

شمردنشان تا پیر شد و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود و آرزوهایش دور و

برش تلنبار شده بودند آرزوهایش را شمردند حتی یکی از آنها هم گم نشده بود همشان نو بودند

و برق میزدندبفرمائیدچند تا بردارید به یاد لستر هم باشید که در دنیای سیب ها و بوسه ها و

کفش هاهمه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد...

"شل سیلور استاین"

abitarinaseman — Thu, 23 Jul 2009 05:40:18 GMT

بيدار شويم تا جهان بيمار نباشد!

آن مرد طبيب بود و مي گفت: جهان بيمارستاني است بي سر و سامان.

هركس بيماري اي دارد و هركس دوايي مي خواهد.

هزاران، هزار بيماريف افسوس، اما هزاران هزار دوا را چطور مي توان يافت؟

جوانرد اما مي گفت: ما همه تنها يك بيماري داريم: خواب؛ و دوايي نيست، جز بيداري.

بيدار شويم تا جهان بيمار نباشد.

جوانمرد نام ديگر تو / عرفان نظرآهاري

abitarinaseman — Tue, 30 Jun 2009 09:02:18 GMT

دختري دلش شكست

رفت و هرچه پنجره

رو به نور بود

بست

رفت و هرچه داشت

يعني آن دل شكسته را

توي كيسه ي زباله ريخت

پشت در گذاشت

صبح روز بعد

رفتگر

لاي خاكروبه ها

يك دل شكسته ديد

ناگهان

توي سينه اش پرنده اي تپيد

چيزي از كنار چشم هاي خسته اش

قطره قطره بي صدا چكيد

رفتگر براي كفتر دلش آب و دانه برد

رفت و تكه هاي آ دل شكسته را به

خانه برد

سال هاست

توي اين محله با طلوع آفتاب

پشت هر دري يك گل شقايق است

چون كه مرد رفتگر

سال هاست

عاشق است

"عرفان نظر آهاري"

abitarinaseman — Mon, 01 Jun 2009 17:15:18 GMT

يكي به چشمش آمد كه يك خيك روغن روي آب شط دارد

مي رود. پريد توي آب كه بگيردش. آب موج مي زد و هي دور

مي شد. هي دور مي شد. گفتند خب ولش كن. گفت من ول

كرده ام. اين ول نمي كند. نگو خرس بود نه خيك.

حال حكايت شيطان است كه گير شما زبل ها افتاده است.

بچه شيطان ها مي گويند ولش كن خب.

مي گويد من ول مي كنم، اين نا جنس ها ول نمي كنند.

براي خودتان تفريح راه انداخته ايد.

باران خلاف نيست/ كوروش علياني

abitarinaseman — Tue, 28 Apr 2009 21:33:18 GMT

مرا

       به اندازه ي داشتن تنهاترين درختچه ي كوچه ي محبت

                      كه دليل زيستنش ذكر توست،

                                               لحظه اي دوست بدار...

                                                                         " دكتر شريعتي "

abitarinaseman — Mon, 20 Apr 2009 01:20:02 GMT

چه مغرورانه اشك ريختيم. چه مغرورانه سكوت كرديم،

چه مغرورانه از هم گريختيم.

غرور هديه ي شيطان بود و عشق هديه خدا.

هديه ي شيطان را به هم تقديم كرديم و هديه ي خداوند را از هم پنهان.

abitarinaseman — Fri, 20 Mar 2009 08:13:18 GMT

خدايا تو را قسم به بركت گندم زار

مرا در اين سال به گونه اي بساز، شكل بده و بتراش تا براي صلح بكوشم

هر كجا نفرت است عشق باشم، هركجا كينه است عفو باشم،

هركجا يأس است اميد شوم و هر كجا غم است شادي شوم

يعني ممكنه؟!!!

امسال مي خوام همه رو ببخشم و

از ته دل به تمامي موجودات عشق بورزم

خدايا عاشقت هستم، مرا دوست بدار

پ.ن: می دونم تا آسمان راهی نیست ولی تا آسمانی شدن راه بسیاره

abitarinaseman — Tue, 10 Mar 2009 21:11:18 GMT

قصه اي به زيبايي نان

يك مشت دانه ي گندم، توي پارچه اي نمناك خيس خوردند؛ جوانه زدند و سبز شدند.

كمي كه بالا آمدند، دورشان را روباني قرمز گرفت و همسايه ي سكه و سيب شدند.

بشقاب سبزه آبروي سفره ي هفت سين بود.

دانه هاي گندم خوشحال بودند و خيالشان پر بود از رقص گندم زار هاي طلايي. آن ها به پايان قصه فكر مي كردند؛

به قرص ناني در سفره و اشتياق دستي كه آن را مي چيند. نان شدن بزرگ ترين آرزوي هر دانه ي گندم است.

اما برگ هاي تقويم تند ورق خورد و سيزدهمين برگ، پايان دانه هاي گندم بود، روبان قرمز پاره شد و دستي دانه

هاي گندم را از مزرعه هاي كوچكشان جدا كرد. روياي نان و گندم تكه تكه شد و اين آخر قصه بود.

دانه ها دلخور بودند، از قصه اي كه خدا برايشان نوشته بود.

سپس به خدا گفتند:" اين قصه اي نبود كه دوستش داشتيم، اين قصه ناتمام است و نان ندارد."

خدا گفت:" قصه ي شما كوتاه بود، اما ناتمام نبود. قصه ي شما، زندگي بود و كوتاهي اش، رسالتتان گفتن همين

بود."

خدا گفت:" قصه ي شما اگر چه نان نداشت، اما زيبا بود، به زيبايي نان."

" عرفان نظر آهاري"

پ ن: گندما تازه جوونه زدن و من مثل هرسال قد كشيدنشونو زير نظر دارم با اين تفاوت كه امسال واسه من زيبا تر از هميشه ان...

abitarinaseman — Sun, 08 Feb 2009 10:50:19 GMT

خداوندا! اگر روزي بشر گردي، ز حال ما خبر گردي

پشيمان مي شوي از قصه ي خلقت

از اين بودن ، از اين بدعت

خداوندا! نمي داني كه انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است،

چه زجري مي كشد آن كس كه انسان است و از احساس سر شار است ...

" دكتر شريعتي "

abitarinaseman — Tue, 27 Jan 2009 20:45:18 GMT

سنگ در بركه مي اندازيم

و مي پنداريم،

با همين سنگ زدن ماه به هم مي ريزد،

كي به انداختن سنگ پياپي در آب

ماه را مي شود از حافظه ي آب گرفت؟